سارینا جون در تهران... ( عید فطر )

و چقدر سخت است که این عزیزترین عید را بدون آن عزیزترین غایب از نظر بگذرانیم ....

 "   اللهم عجل لولیک الفرج   "

عزیزم، به امید اینکه یک شنبه عید فطر باشه، شنبه شب ( ٢٨ خرداد) به طرف تهران حرکت کردیم و بعد از اذان مغرب به خونه عمه فرزانه شون رسیدیم و افطاری رو اونجا خوردیم .

به محض ورود یک کمی غریبی کردی ولی کم کم با اطرافیانت آشنا شدی و بعد از یک ساعتی کاملا برات عادی شد و غریبی نمی کردی....

تقریبا نزدیک ساعت ١٢ شب بود،  از تلویزیون اعلام شد که فردا ( یک شنبه ) عید هست. همگی خوشحال شدیم، به ویژه بابا محمد چرا که مرخصی نداشت و حالا که در تهران بود دعا می کرد که فردا عید بشه که خدا هم  کمکمون کرد و تونستیم ٢ روزی رو با خیال راحت در تهران باشیم و فکر بابایی پیش کارش و اداره نباشه...

اون شب رو خونه عمه فرزانه شون خوابیدیم که شما با اینکه در راه بودی و خسته شده بودی ولی با زور تونستیم ساعت دو و نیم نصفه شب بخوابونیمت ....

ناهار رو خونه عمه فرزانه شان بودیم و برای شام به خونه عمو مهدی شون رفتیم که تولد عمو مهدی هم بود که بعد از شام کیک تولدش رو آوردند و بعد از فوت کردن شمع ها کیک کاکائویی خوشمزه رو خوردیم...

" تولدش مبارک باشه و ایشالاه بهترین سال عمرش رو پیش رو داشته باشه "

یکی از فضولی های خطرناکی که تو این سفر می کردی و هیچ کس هم نمی تونست جلوی کارت رو بگیره این بود که هر گونه کفش رو فرشی رو می دیدی چه کوچیک و چه بزرگ باید پا می کردی و خیلی با مهارت خاصی با اونها روی سرامیک ها راه می رفتی و حتی با اون کفش های بزرگ پله هم بالا و پایین می رفتی !!!!!

و ناهار روز بعد رو خونه عمو اسدالاه شون و شام رو خونه عمه مریم شون بودیم و چون بابایی مرخصی نداشت همون شب بعد از شام خونه عمه مریم شون به طرف سمنان حرکت کردیم که شما تمام راه رو خواب بودی و ساعت ٣ نیمه شب به خونمون رسیدیم...

روز بعد ( سه شنبه ) برای عید دیدنی خونه مامانی منیژه شون رفتیم که توی این مدت خیلی دلتنگی ات رو می کردن و بعد از ماچ و روبوسی خانوم، بهت یک سه چرخه به عنوان عیدی هدیه دادن... دستشون درد نکنه.